زندگی مردابی است

که هرچه بیشتر دست و پا بزنی

 بیشتر فرو میروی

شنیدن حرفهای من

اگر چه سخت بود برات

کاش یه بار همین طوری

میگفتم برات

یا بهشون می خندیدی

یا که از اون همه حرف

تو بدترین تصور و

میکردی و می رنجیدی

بعدش برای توضیح

وقتی نمی گذاشتی

می بریدی و می دوختی

از آتیشش می سوختی

نمی دونستی من

از همه ی دو عالم

از بهشت و جهنم

از لطف اون خداوند

از عاشقای در بند

از آب و کوه و خورشید

از بوی یاس سفید

از همه ی آسمون

دریاهای بیکرون

از همه ی کائنات

بازم می گم

از همه ی کائنات

فقط یه چیزی می خواستم

خواست تو را می خواستم

شادیتو می خواستم

خنده های قشتگتو

با جون و دل می خواستم

اگر که بودی غمگین از غم خود می کاستم

اگر تو را می خواستم

واسه خودت می خواستم

واسه خودت می خواستم

اما تو که نفهمیدی

به قصه هام که خندیدی

از گفته هام که رنجیدی

حرف های من

بوی منت می داد؟؟!!!
بوی به رخ کشیدن

بوی خباثت می داد؟؟!!!

با این که این تصورت

گل گفتنا

خوار شنیدنت

با تو اگر زلال بودم

تو هم با آن تار دیدنت

اگر به تو می گفتم

از ته دل ، از جونم

از همه ی وجودم

  ((به خاطر دوری تو

        اشکای من می باره))

با بدبینی و با تردید

می گفتی میدونی

که گریه هام به خاطر

پوست کردن پیازه

مهم نیست

اگر هیچ وقت

نفهمی که چی گفتم

نفهمی کی بودم

نفهمی که چی خواستم

نفهمی که دوست دارم

نفهمی که فقط تو را دارم

نفهمی که آخر

از تو چرا گذشتم

از تو نگم

از جون خود گذشتم

اگر یه روزی فهمیدی

اگر که زنده بودم

یه بار بیا سراغم

یا که اگر نبودم

بیا سر مزارم

پا تو بزار رو خاکم

ببخش تو هر گناهم

ببخش تو هر گناهم

ببخش تو هر گناهم

...

و تو چه صبوری که اینگونه مرا تحمل می کنی...

آن زمان که خود از تحمل خود عاجزم...

در دریای پر تلاطم زندگی قایق کوچک هستی ام را می راندم موجی آمد ، قایقم اندکی صدمه دید.

پس از مدتی موج سهمگین تری آمد بادبان کشتی ام را شکست و داخل دریا انداخت.

اما باز امید از دست ندادم و همچنان قایق خود را راندم شاید که به جزیره ی خوشبختی برسم.

دریا موج دیگری زد بزرگتر از موج های دیگر و پاروهایم را ربود.با دستان خسته ام به امید جزیره ی خوشبختی قایق را به حرکت در آوردم .

بالآخره جزیره از دور پدیدار شد ...

خواستم بگویم آهای مرا بنگر ...

اما نگفتم...

نگفتم تا کمر خمیده ام را نبینی.

نگفتم تا اشکی که به چشمانم نشسته بود را نبینی.

نگفتم تا دزدیده شدن لبخند از لبم را نبینی.

نگفتم تا نبینی چگونه بغض گلویم شکست.

نگفتم تا نبینی درخت استوار وجودم چطور زمین خورد.

نگفتم تا نبینی کوه غرورم چطور فرو ریخت.

نگفتم تا نبینی...

یاد آن روزهای خوب بخیر که بی پروا میگفتم مرا بنگر ...

چه افسوس از روزهایی که آمدی و نبودم

و افسوس بالاتر از روزهایی که آمدی و بودم

ولی لایقت نبودم

امروز می نویسم چون دلم اندوهگین است

آه چه حس آشفته ای دارم

خدا فقط می داند

فقط خدا

ولی مهربانم بدان من هنوز تو را دوست دارم با همه وجود

و تو را دوست خواهم داشت

این را بارها گفته ام

باز هم می گویم ...خجالت ندارد که.

سرما و برف در مقابل حس من به تو کم می آورند

من باز تا سر کوه برای دیدنت خواهم دوید....

منتظرم باش...

آمدم که بگم خوشحالم که کسی که اینجا را برایش می نویسم بهم سر زده

دوستون دارم

بر می گردم هوووووووووو